Vakbladvoor sociale professionals
en het sociaal domein

Distantie

Vanmorgen ben ik in een sentimentele bui door De H. gefietst, waar ooit mijn loopbaan als sociaal werker begon. Een deel van de woningen wordt gesloopt en ik wilde de buurt nog eenmaal zien. Terwijl ik door de wijk zigzagde, kwamen de herinneringen weer boven.
Distantie

Daar woonde mevrouw D. met haar dochtertje, dat altijd te laat op school kwam. Moeder durfde ’s nachts niet te slapen uit angst voor de geesten van haar overleden ouders. En daar woonde Klaas, vrijwilliger in de wijkwinkel. De zachtmoedigheid zelve, maar hij dronk meer dan goed voor hem was. Op een dag was zijn vrouw het zo zat dat ze bij hem wegging. Het laatste wat ik over hem hoorde was dat hij langdurig vastzat wegens moord. Even verderop woonde meneer C., secretaris van de bewonersvereniging. Wij, de professionals die in de wijk werkten, noemden hem liefkozend de burgemeester van De H. Hij was onze ogen en oren. Regelmatig kwam hij langs om me mee te nemen naar een gezin dat écht geholpen moest worden.

 

We deden bijna alleen maar huisbezoeken en daarom heb ik bij een groot deel van de woningen wel herinneringen aan een bewoner – soms zelfs aan meerdere. Dat ging zo door tot we een manager kregen die MBA studeerde en berekend had dat je in de tijd van twee huisbezoeken drie gesprekken op kantoor kon doen.

 

Al die kennis van de wijk en van de mensen die er leefden: had ik er wat aan? Ik denk het wel. Ik kreeg een completer beeld van mijn cliënten. Van zaken die ze niet vertelden omdat die voor hen vanzelfsprekend waren, maar die wel hun probleem in stand hielden of de sleutel vormden voor een oplossing. Ik zag hoe de buurt hun dagelijks leven beïnvloedde. Ik kwam via bewoners, zoals meneer C., in aanraking met mensen die anders nooit om hulp gevraagd hadden. Maar bovenal ging ik van de wijk houden en ik maak mezelf wijs dat bewoners dat gemerkt hebben.

 

Studenten vertellen me vaak dat ze willen leren een grens te trekken tussen privé en werk. Ze willen de problemen van het werk niet meenemen naar huis. Ik probeer ze dan altijd uit te leggen dat het zo niet werkt in dit beroep. Distantie is belangrijk, maar dan als manier om een probleem vanuit verschillende perspectieven te kunnen bekijken. Als je na vijf uur niet meer over je werk wilt nadenken, moet je maar in een koekjesfabriek gaan werken - met alle respect voor de meisjes van Verkade. 



Naar homepage